เอ็ดมันด์มองมา ในชั่วพริบตาสายตาของฉันก็ถูกเงาของเขาบดบังเอาไว้

จุมพิตของเอ็ดมันด์ดุดันรุนแรง เราสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่รวดเร็วของเขา เขาขบกัดและดูดลิ้นของเราราวกับว่าต้องการให้เราละลายกลายเป็นหนึ่งเดียวกับเขาให้ได้

ริมฝีปากของเอ็ดมันด์เริ่มเลื่อนลงมาอีกครั้ง ลมหายใจร้อนของเขาเป่ารดอยู่บนลำคอของเรา

เดี๋ยวกัน นี่เอ็ดมันด์เขาเข้าใจอะไรผิดรึเปล่านะ?

“อืมม…”เราอดไม่ได้ที่จะส่งเสียงฮึมฮัมออกมาจากในลำคอ “อะ…เอ็ดมันด์…นายปล่อยฉันก่อน”

เราพยายามดันร่างเขาออก แต่เขาก็ไม่ยอมปล่อยมือ เขาฝังหัวลงไปที่ซอกคอของเรา เราสัมผัสได้ถึงความเปียกชื้นที่ลำคอ—นี่เอ็ดมันด์เขาเลียคอของฉันอยู่หรอเนี่ย!

การเคลื่อนไหวของเขานั้นเต็มไปด้วยอารมณ์ปรารถนาเร่าร้อน ปลายลิ้นของเขาขยับไปมาบนลำคอของเราราวกับกำลังบอกถึงความปารถนาของเจ้าของมันว่าต้องการเรามากขนาดไหน

แม่น้ำที่อยู่ใกล้เคียงไหลผ่านทางน้ำอย่างช้า ๆ เสียงน้ำที่กระทบโขดหินฟังดูไพเราะเสนาะหู สลับกับเสียงลมที่พัดโชยเอื่อยเฉื่อยเขามาในโสตสัมผัส ละเอียดอ่อนเหมือนความรู้สึกในตอนที่เอ็ดมันด์จุมพิตเรา ทำให้เราไม่สามารถหยุดคิดไปถึงเรื่องราวต่อจากนี้

“ฉะ…ฉันยังไม่ได้ตอบตกลงเลยนะ!”เราใช้ความพยายามและกำลังทั้งหมดที่มีเปล่งเสียงออกมา เราเกลียดความรู้สึกคลุมเครือไม่ชัดเจนแบบนี้ที่สุด

“นานแค่ไหน?” เอ็ดมันด์เลียเข้าที่ติ่งหูของเราอีกครั้ง ความรู้สึกเสียวซ่านพลันวิ่งไปทั่วร่าง

ให้ตาย นี่เขาชอบติ่งหูของเราขนาดไหนกันนะ!

“หะ…ให้เวลาฉันสักสองวันนะ ละ…แล้วฉันจะให้คำตอบกับนาย” เราพูดพึมพำพลางเผลอยกคอขึ้นอย่างไม่รู้ตัว ทั้งพยายามที่จะหลบหนีจากความรู้สึกนี้ทั้งอยากจมดิ่งลงไปกับเอ็ดมันด์

เราไม่อยากให้ตัวเองเป็นแบบนี้ ความสัมพันธ์ทางร่างกายแบบนี้ไม่ใช่สิ่งที่เราต้องการ เราต้องการเวลาพิจารณาให้รอบคอบ

กราบขอบพระคุณเทพธิดาจันทราที่เมตตา! เอ็ดมันด์ไม่ได้บีบบังคับเราอีก ในที่สุดเขาก็ปล่อยเราให้เป็นอิสระสักที

“โอเค แล้วผมจะรอคุณ”

ครบกำหนดสองวันแล้ว! กำหนดเวลาที่ตกลงกับเอ็ดมันด์กำลังจะมาถึงในไม่ช้า

โดยปรกติเราไม่ใช่ผู้หญิงที่ลังเลตัดสินใจอะไรไม่ได้! แต่ทำไมตอนนี้เราถึงยังไม่มีคำตอบให้เขากันนะ!

เราก้าวเข้าไปในตึกสายรุ้งด้วยใบหน้าโศกเศร้า แต่ที่ชั้นบนสุดของบันได โจนาธานกำลังสนทนาอยู่กับเอ็ดมันด์ ท่าทางของเขาสองคนดูแปลกมาก ราวกับโจรสองคนที่สมคบคิดกันวางแผนชั่วร้าย

หัวใจของเราวูบโหวงอย่างไม่สามารถควบคุมได้

อ๊ะ! เอ็ดมันด์หันมาทางนี้แล้ว! สายตาของเขากำลังหลบซ่อนอะไรอยู่? ทำไมถึงไม่กล้ามองมาที่เรา?

เขาจะต้องเป็นพวกเดียวกับโจนาธานแน่ ๆ พวกเขาสองคนดูสนิทสนมกันออกขนาดนั้น

ความโกรธพุ่งทะลุออกมาจากอก เรารีบดินเข้าไปใกล้เอ็ดมันด์ทันที

“เอ็ดมันด์ เรื่องที่นายพูดกับฉันฉันคิดได้แล้ว นายอยากจะออกไปคุยกันหน่อยไหม?” เราพับกระโปรงไปด้านหลังให้แน่นขึ้นอย่างตั้งใจ กระโปรงที่เข้ารูปทำให้รูปร่างของเรายิ่งดูชัดเจนโดดเด่นขึ้น

เราก็แค่ต้องการแสดงออกต่อหน้าให้โจนาธานเห็นว่าเราค่อนข้างสนิทสนมกับเอ็ดมันด์ ทำให้โจนาธานสงสัยในตัวเขา ก็ใครอยากให้ผู้ชายคนนี้กล้าทรยศเรากันล่ะ

“คุณคาร์ล เรื่องที่ท่านมอบหมายในการจัดหาเครื่องประดับให้คุณผู้หญิงผมจะจัดการให้เรียบร้อยครับ แต่เหมือนเรื่องเซอร์ไพรส์นี้จะถูกคุณผู้หญิงรู้เข้าเอาซะแล้ว” เอ็ดมันด์มองเราอย่างมีความหมายลึกซึ้ง

โจนาธานเหมือนจะสัมผัสได้ถึงคำพูดของเรา สีหน้าเขาเปลี่ยนไปในทันที ตะโกนถามเอ็ดมันด์เสียงดัง “แกกับอธากามีเรื่องอะไรกัน!”

ทว่าเอ็ดมันด์กลับยิ้มบางๆ ดูเขานิ่งสงบอย่างมาก “ คุณผู้หญิงเองก็คำนึงถึงคุณท่านเป็นอย่างมาก จึงได้ไหว้วานให้ผมจัดหานาฬิกามาให้คุณท่านครับ แต่ว่าผมค่อนข้างละโมบจึงอยากให้คุณผู้หญิงเองก็มอบนาฬิกาที่มีราคาแพงเหมือนกันให้ผมด้วยหนึ่งเรือนเพื่อเป็นค่าตอบแทน”

“อย่างนั้นนายเองก็ทำไม่ถูก” โจนาธานตำหนิเอ็ดมันด์ แต่ก็ไม่ได้มีกระแสแห่งการข่มขู่เช่นเดิมอีก

สามารถพูดในสิ่งที่คนฟังอยากจะฟังได้แม่นยำ เอ็ดมันด์ช่างเป็นคนที่ปราดเปรื่องจริง ๆ

“โอ้ อธากาของฉัน เธอเป็นยอดดวงใจของฉันอย่างแท้จริง ใส่ใจเรื่องของฉันถึงขนาดนี้เลย” โจนาธานใช้มืออวบอ้วนของเขาจับเอามือของเราขึ้นไปจุมพิตบนหลังมือ

เรารู้สึกสะอิดสะเอียนขึ้นมา จึงได้แต่หันหน้าหนีไม่อยากให้โจนาธานเห็นสีหน้าดุร้ายของเรา

ในตอนที่โจนาธานมองไม่เห็น เอ็ดมันด์แอบคลึงฝ่ามือของเรา นิ้วหัวแม่มือของเขาเช็ดตรงรอยที่โจนาธานประทับตราเอาไว้

ตอนที่เราหันหน้าไปมองเอ็ดมันด์ก็เห็นว่าเขาถูกไอรินลากตัวออกไปแล้ว แต่เรามองเห็นได้ว่าสายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่เราไม่วางตา

กระดาษในมือถูกเราทำให้ยับยู่ยี่ไปหมด เราเอาแต่จ้องมองเบอร์โทรศัพท์บนกระดาษแผ่นนั้นไม่วางตา

นี่เราผลุนผลันจนเกินไป ช่างโง่จริงๆ มองแค่แว๊บเดียวก็คิดว่าเอ็ดมันด์จะหักหลังเรา เขาจะเสียใจไหมนะ? เขาจะไม่ตอบเราไปตลอดเลยรึเปล่า? แต่เราต้องการพันธมิตรอย่างเขาคนนี้จริง ๆ

ในที่สุดเราก็กดต่อสายหาเขา

“คุณช่วยมาที่นี่หน่อย ได้ไหม?” เรารวบรวมความกล้าบอกกับเอ็ดมันด์ที่ปลายสาย

เสียงที่ตอบกลับมาเป็นเพียงที่เราฟังไม่เข้าใจ

นี่เอ็ดมันด์หมายความว่ายังไง นี่เขาโกรธเรารึเปล่า? จริง ๆ เราก็ไม่ควรทำแบบนั้นกับเขาเลย เขายังช่วยแก้สถานการณ์ให้เราอย่างเอาใจใส่ เรานี่มันช่างจิตใจคับแคบเสียจริง

จู่ ๆ ประตูห้องนอนของเราก็เปิดออก

คนที่เดินเข้ามาคือเอ็ดมันด์

เขาหันหลังกลับไปล็อกประตู ทว่าแผ่นหลังของเขากลับทำให้ใจของเราไม่สงบ

“เอ็ดมันด์ คุณฟังฉันก่อนนะ วันนี้ฉันไม่ได้ตั้งใจ ต้องโทษที่ฉันโง่เขลาเบาปัญญา คุณเป็นคนดี เป็นพันธมิตรที่ดี ฉันต้องการความช่วยเหลือจากคุณจริง ๆ นะ สัญญาในครั้งนี้คุณจะต้องตอบตกลงนะ ฉันยอมให้กำเนิดลูก ๆ ของคุณก็ได้ ตอนนี้เราลงเรือลำเดียวกันแล้ว นอกจากคุณฉันไม่มีตัวเลือกอื่นแล้วจริง ๆ ”

เรากล่าวอ้อนวอนขอร้องเอ็ดมันด์ เรารู้สึกละอายใจที่ตัวเองไร้เหตุผล ในที่สุดเราก็ยินยอมที่จะเผชิญกับจิตใจของเรา เรายอมที่จะติดกับไปกับเอ็ดมันด์ เพราะเขาเป็นตัวเลือกเดียวของเราในตอนนี้

เอ็ดมันด์ไม่พูดไม่จาสักคำ เรามองเห็นว่าไหล่ของเอ็ดมันด์สั่นไหวน้อย ๆ นี่เขาร้องไห้หรอ? ผู้ชายตัวใหญ่ขนาดนี้ ร้องไห้เพราะเรื่องเล็กน้อยแบบนี้ ไม่น่ามั้ง?

ภายในใจของเราเต็มไปด้วยความรู้สึกว้าวุ่นใจแปลก ๆ

เราจะปลอบเขายังไงดี?

เราเอามือวางลงบ่นไหล่ ตบไหล่เขาเบา ๆ เปลอบประโลมเพราะไม่อยากให้เขาเสียใจ

ในที่สุดเอ็ดมันด์ก็ยอมหันหน้ากลับมา แต่ว่า…เข้ากำลังแอบขำอยู่!

หมอนี่แอบขำเราตั้งแต่แรก นี่เขาคงมองเราเหมือนมองตัวตลกกำลังแสดงตลกอยู่สินะ น่าโมโหนัก!

“เมื่อครู่ คุณบอกว่า คุณตกลงรับข้อเสนอแล้ว?” เอ็ดมันด์เอ่ยถามด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

“ไม่ใช่สักหน่อย!” เรื่องน่าอายแบบนี้ตีให้ตายเราก็ไม่มีทางยอมรับ!

“งั้นผมไปแล้วนะ?” เอ็ดมันด์ยื่นมือออกไปจับลูกบิดเอาไว้

“ไปเลย ไปแล้วอย่ากลับมาล่ะ!” ฮึ นี่เขากล้าโกหกเรา ครั้งนี้เราจะไม่หลงกลเขาเด็ดขาด

ทว่าครั้งนี้เราเดาพลาดไป เอ็ดมันด์เปิดประตูออกไปจริง ๆ เขาออกไปแล้ว เหลือไว้เพียงแค่เสียงปิดประตูตามหลัง

ความเงียบที่เข้ามาแทนที่ทำให้เรารู้สึกกลุ้มใจ … เรารีบเปิดประตูออกไปดู

มือคู่หนึ่งที่มีพละกำลังมหาศาลคว้าเอาข้อมือของเราเอาไว้

เอ็ดมันด์รีบปิดประตูลงกลอน ดันหลังเราจนติดประตู…

“คุณกำลังกังวล กลัวว่าผมจะไปจากคุณ” เอ็ดมันด์ยิ้ม… แม้ว่าจะเกลียดมากแค่ไหนแต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าหมอนี่หล่อเหลาเอาการชะมัด

“ฉะ...ฉันตกลง” ในเมื่อตัดสินใจแล้ว เราก็จะไม่อ้อมค้อมกับเขาอีก

“คนสวยของผม” นัยน์ตาของเอ็ดมันด์เป็นประกายขึ้นมาทันที สายตานั้นมันเหมือนกับสัตว์กินเนื้อที่มองเห็นเหยื่ออันโอชะของมันไม่มีผิด

เอ็ดมันด์จูบลงบนริมฝีปากของเราอย่างทนไม่ไหว ลมหายใจรอนและรุนแรงของเขายึดครองริมฝีปากของเราเอาไว้จนหมด …

เขาจูบเราอย่างมีจังหวะ อีกมือก็ยุ่งอยู่กับการถอดเชือกบนกระโปรงของเรา

มือใหญ่ของเอ็ดมันด์ขยุ้มกระโปรงของเรา เขาใช้แรงสะบัดทีเดียว ร่างกายของเราก็รู้สึกเย็นวาบ ชุดรัดรูปสีแดงตกลงไปกองอยู่ที่พื้นอย่างง่ายดาย

บนร่างกายของเราเหลือเพียงชั้นในลูกไม้สีดำเท่านั้น

ชั้นในรุ่นนี้เป็นรุ่นบางพิเศษ ส่วนสำคัญถูกผ้าชิ้นบางปกปิดเอาไว้แทบจะไม่มิด…

เราใช้สองมือปกปิดมันอย่างเขินอาย

แต่เหมือนว่าเอ็ดมันด์จะไม่อนุญาตให้ทำเช่นนั้น เขาจับมือของเราให้เปิดออก เอาแต่จ้องมองร่างกายของเรา เขากลายร่างมาเป็นหมาป่า เป็นหมาป่าที่งดงามตัวหนึ่ง ตาของเขาเป็นสีฟ้า เหมือนกับตอนที่เขาจองมองภาพวาดดวงดาวในคราวนั้น เรารู้สึกว่าตัวเองเป็นเหมือนกับประตูเครื่องจักรกลที่กำลังถูกเขาตรวจสอบ ถูกเขามองจนทะลุปรุโปร่ง

เขายื่นลิ้นออกมาไล่เลียไปทุก ๆ ตารางนิ้วบนผิวของเรา ราวกับคนบ้าคลั่ง

ทว่าในที่สุดลิ้นของเขาก็วนกลับมาหยุดอยู่บนสองเต้าที่ถูกชุดชั้นในปกปิดเอาไว้ ดูเหมือนเขาจะชอบตรงนั้นมาก เขาผลิตน้ำลายออกมาไม่หยุด จากนั้นก็เอาลิ้นที่เต็มไปด้วยน้ำลายเลียไปที่ชุดชั้นในของเราราวกับต้องการจะทำให้มันเปียกแฉะทั้งตัว