เอ็ดมันด์：

อธากายังคงงดงามเช่นเดิม ท่าทางเศร้าสร้อยของเธอทำให้ผู้ที่พบเห็นต้องใจสลาย สายตาที่เธอมองมาด้วยความรู้สึกแปลกหน้าเช่นนี้ ราวกับไม่เคยพบเจอกันมาก่อน

ในกระจกมองหลัง เธอขมวดคิ้วมองออกไปนอกหน้าต่าง ดวงตาเต็มไปด้วยความโศกเศร้า ไม่ เธอไม่ควรจะเป็นแบบนี้ เกิดอะไรขึ้น?ทำไมฉันถึงสัมผัสไม่ได้ถึงพลังเวทย์ของเธอ?

เหอะๆ ยัยโง่นี่ เธอไม้รู้จริง ๆ หรอว่าโจนาธานเป็นคนเช่นไร? ตาแก่เพย์นจะต้องวางแผนอะไรเอาไว้แน่ ๆ มิเช่นนั้นทำไมถึงกล้าส่งอธากาเข้าไปอยู่ในอุ้งมือของตาแก่หื่นกามอย่างนั้น?

อธากา:

ทิวทัศน์นอกหน้าต่างลอยผ่านไป ค่อยๆห่างไกลจากสถานที่ที่ฉันคุ้นเคยมากขึ้นไปเรื่อย ๆ ไม่รู้ว่าตอนนี้คุณพ่อจะเป็นอย่างไรบ้าง หวังว่าโจนาธานจะไม่กลับคำและช่วยให้พวกฉันผ่านพ้นวิกฤติในครั้งนี้ไปให้ได้

เมื่อคิดถึงโจนาธานที่สายตาเต็มไปด้วยความต้องการแสนหื่นกาม ก็พลอยทำให้รู้สึกอยากจะอาเจียน

คุณแม่ของฉันเสียชีวิตไปกระทันกัน ในตอนนั้นฉันยังเด็กมาก คิดว่าคุณแม่แค่เดินทางไกล ไม่ต้องการฉันแล้ว ถึงได้ทิ้งฉันไป จนกระทั่งฉันเติบใหญ่ เมื่อฉันรู้ว่าการเดินทางไกลนี้คือการเดินทางไกลที่ไม่มีวันกลับมาได้ ฉันก็เริ่มฝัน มักจะฝันว่ามีคนแย่งคุณแม่ไปจากข้างกายฉัน คนนั้นในมือถือมีดคมกริบพุ่งมาที่ฉัน ทุกครั้งที่เหตุการณ์ดำเนินมาจนถึงตอนนี้ ฉันก็มักจะสะดุ้งตื่นขึ้นมา และวิ่งไปหาคุณพ่อให้คุณพ่อช่วยปกป้อง ฉันกลัว กลัวการสูญเสียคนรักไปอย่างกะทันหัน ฉันกลัวการที่จะต้องอยู่คนเดียว

ฉันรู้ว่าหลังจากที่ฉันกลายร่าง พลังเวทย์ถูกปลุกให้ตื่นขึ้น ในที่สุดฉันก็จะสามารถหาคู่ครองที่เป็นคู่แท้ของฉัน ฉันใช้การทำงานหนักมาช่วยเบี่ยงเบนความสนใจจากความกลัวการโดดเดียว ทว่าเมื่อที่มีพละกำลังแข็งแกร่งปรากฏตัวขึ้น แม้แต่คุณพ่อที่รักฉันยิ่งกว่าสิ่งใดก็ไม่สามารถปกป้องฉันได้

ไม่ทันที่จะรู้ตัว สายตาของฉันกับเอ็ดมันด์คนขับรถก็ประสานเข้าด้วยกันผ่านทางจกระจกมองหลัง และดูเหมือนเขากำลังแอบประเมินฉันอยู่เงียบ ทันใดนั้นฉันก็รู้สึกว่าคนขับรถที่เดิมที่มีท่าทางสุภาพซื่อสัตย์ตอนนี้กลับแฝงไปด้วยความหมายที่ลึกซึ้ง เขาคงสังเกตเห็นว่าฉันกำลังสำเร็จเขาอยู่ จึงรีบเบนสายตาหนีและพูดด้วยน้ำเสียงที่ผ่อนคลาย

“คุณอธากา ผมชื่อเอ็ดมันด์ครับ เพื่อความปลอดภัยของคุณคุณผู้ชายให้ผมมาเป็นคนขับรถและบอดี้การ์ดของคุณ รู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้รับหน้าที่อันทรงเกียรตินี้ครับ”

บางทีเมื่อคู่อาจจะเป็นแค่ภาพลวงตา อย่าไงไรซะช่วงนี้ฉันก็มักจะนอนไม่หลับ อีอย่างใครจะเป็นยังไงก็ไม่ได้เกี่ยวกับฉันสักนิด คนขับรถคนนี้จะประเมินฉันก็คงแค่อยากรู้ว่าภรรยาของโจนาธานเป็นยังไง ฉันรับคำอยากขอไปที จากนั้นจึงเบนสายตาออกไปมองทิวทัศน์ภายนอกรถ

ทิวทัศน์ที่คุ้นเคยไกลออกไปเรื่อย ๆ สถานที่ที่ฉันเติบโตมานี่สิบปี

เมื่อเข้าใกล้คฤหาสน์ของตระกูลคาร์ล คำอธิบายของเอ็ดมันด์และภาพตรงหน้าที่มองเห็นทำให้ฉันตะลึงเล็กน้อย เนื่องจากความสามารถที่พิเศษของโจนาธาน ทำให้ตระกูลคาร์ลมีทรัพย์สมบัติมากมายมหาศาล นี่เป็นความลับที่ถูกเปิดเผยในหมู่มนุษย์หมาป่า ดังนั้น คฤหาสน์ของเขาจนครอบครองพื้นที่อย่างกวางขวาง จากชายเขตแดนจนถึงคฤหาสน์ที่ตั้งอยู่ใจกลางของบรรดากลุ่มคฤหาสน์ ก็ต้องใช้เวลาในการขับรถมากถึง15นาที

เอ็ดมันด์จอดลงรถบนหน้าคฤหาสน์หลังหนึ่ง เขาฮิบายไปพร้อมกับเปิดประตูรถให้ฉัน “นี่คือตึกสายรุ้ง จากนี้ไปจะเป็นที่พักอาศัยของคุณครับ”

เขายกเอากระเป๋าเดินทางและเดินนำหน้าฉันเข้าไป “ตรงนี้คือห้องครัว ทุกวันจะมีคนมาเตรียมอาหารให้คุณทั้งสามมื้อ คุณชอบหรือมีความต้องการอะไรสามารถบอกกับพ่อบ้านได้โดยตรง เขจะจัดการให้คุณอย่างเรียบร้อย นี่คืออุปกรณ์สื่อสาร คุรสามารถใช้เรียกพ่อบ้านและสาวใช้ได้ตลอดเวลา พวกเขาจะปฏิบัติตามคำสั่งของคุณอย่างเคร่งครัดครับ”

ฉันเดินตามเขาเพื่อสำรวจห้องต่างๆ คฤหาสน์สามชั้นทำให้ฉันรู้สึกว่างเปล่ามากเป็นพิเศษ การตกแต่งภายในหรุหราโอ่อ่า ของหายากจำนวนไม่น้อยถูกวางกองเอาไว้ที่นี่ ในความโอ่อ่าเต็มไปด้วยไร้รสนิยม ฉันไม่มีกะจิตกะใจจับผิด ฉันไม่ชอบที่นี่ ทั้งหมดนี้ก็เพื่อพวกพ้องของฉันเท่านั้น เพื่อบิดา ฉันก็เป็นเพียงสิ่งของ เป็นหมากตัวหนึ่งที่ถูกนำมาแลกกับความสงบสุข ฉันมีสิทธิ์อะไรมาจู้จี้ไม่พอใจ

หลังจากที่ความคิดสิ้นหวังผุดขึ้นมาในสมอง ฉันจึงพยายามเตะถุงที่อยู่ใกล้ปลายเท้าแกไปไกล ๆ ดันเตะไปโดนขาของเอ็ดมันด์เข้าพอดี

เขากระโดดถอยหลังด้วยความตกใจจนเกือบจะสะดุดล้มลงไปกับพื้น

ท่าทางเงอะ ๆ งะ ๆ ของเขาทำให้ฉันทนไม่ไหวเผลอหัวฉันะออกมา

เขามองมาที่ฉันด้วยความสับสนมึนงง ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

ฉันถูกท่าทางแบบนั้นของเขาทำให้ขำจนลืมความคิดที่มีอยู่ทั้งหมด

ในตอนที่สัมภาระถูกยกเข้ามาจนหมด เอ็ดมันด์มองฉันราวกับมีอะไรจะพูด ทว่าไม่พูดอะไรก็หันหลังขอตัวลากลับไป

“เอ็ดมันด์” ฉันเรียกเขาเอาไว้ “นายมีอะไรจะพูดกับฉันรึเปล่า ฉันไม่คุ้นชินกับที่นี่หรือว่ามีอะไรที่ฉันต้องระมัดระวังอย่างนั้นหรือ” เฮ็ดมันด์หยุดเดินและหันตัวกลับมา เขาอ้าปากราวกับจะพูดอะไรสีหน้าท่าทางเข้าใจยาก ในที่สุด เขาก็มอบรอยยิ้มให้ฉัน “คุณผู้หญิงครับ ต่อจากนี้ไปที่นี่ก็คือบ้านของคุณ ขอให้คุณมีความสุขมาก ๆ นะครับ”

ฮึ เกลียดชะมัด จำเป็นจะต้องเน้นยำว่าที่นี่คือบ้านของฉันด้วยหรือ กลัวว่าจะจำไม่ไดว่าฉันเป็นผู้หญิงของโจนาธานหรือยังไง

วันนี้อ่อนล้ามาทั้งวัน ฉันอาบน้ำเสร็จกำลังเป่าผมแล้วกะว่าจะทิ้งตัวลงนอนพักผ่อนสักหน่อย

ประตูห้องกลังถูกคนใช้กำลังเปิดมันออกอย่างแรง หือ โจนาธานมาเร็วเสียจริงนะ ไม่ใช่กล่าวว่าจะรอจนถึงคืนงานเลี้ยงหรอกหรอ เอ๊ะ ไม่ใช่เสียงนี้เป็นเสียงรองเท้าส้นสูง

ฉันเดินออกไปจากห้องนอน พบเข้ากับเด็กสาวอายุราว16-17ปีที่สวมรองเท้าส้นสูงที่สูงมากๆเดินเข้ามาด้วยโกรธ หน้าเด็กๆนั่นแต่งหน้าจัดทำตัวราวกับเป็นผู้ใหญ่ อืม เด็กสาวคนนี้หน้าตางดงามมาก หากสามารถกลายร่างได้ล่ะก็ จะต้องเป็นมรุษย์หมาป่าที่งดงามจนหาตัวจับได้ยากอย่างแน่นอน

“เฮ้ นี่เธอคืออธากาอย่างนั้นสินะ ผู้หญิงไร้ยางอาย เธออาศัยว่าตัวเองป็นสาวงามของเผ่าพันธุ์มนุษย์หมาป่ามาล่อหลอกแด๊ดดี๊ของฉัน น่าสะอิดสะเอียนที่สุด”

นี่มันอะไรกัน ฉันมึนงงไปหมดแล้ว เธอเป็นใคร ใครคือแดดดี๊ของเธอ

“เลิกแกล้งโง่ได้แล้ว ผู้หญิงหิวเงินแบบเธอ แดดดี๊ของฉันแก่จนจะเป็นพ่อของเธอได้อยู่แล้วนะ เธอก็แค่ลุ่มหลงในทรัพย์สมบัติของแดดดี๊ คงทนรอจะปีนขึ้นไปบนเตียงของเขา พลีกลายเป็นเมียน้อยอย่างเต็มใจ เผ่าของพวกเธอนี่มันช่างน่าไม่อายเลยจริงๆนะ”

“เดี๋ยวนะคะ นี่คุณเป็นใคร แล้วแดดดี๊ของคุณคือใคร” ฉันตัดบทก่อนที่เธอจะพร่ามอะไรไปมากกว่านี้ เด็กบ้านี่เป็นลูกเต้าเหล่าใคร มีคนสั่งสอนรึเปล่า ทำไมมาถึงก็ด่าสาดเสียเทเสีย ฉันไปยั่วยวนใคร โจนาธาน ตอนนี้ลางสังหรณ์ที่ไม่ดีผุดขึ้นมาเต็มหัวไปหมด

จริงๆด้วย เธอยิ่งโมโหมากขึ้นไปอีก “เธอไม่ต้องมาแกล้งโง่ ฉันคือไอริน ลูกสาวคนสำคัญของโจนาธาน คาร์ล ตระกูลของเธอทำได้ทุกวิถีทางไม่สนใจว่าจะทำร้ายครอบครัวของคนอื่นหรือไม่ ทำไมเทพธิดาไม่ลงโทษเธอ ทำไมไม่ให้อัสนีย์ฟาดลงมาแยกเธอเป็นชิ้นๆ”

หัวฉันจะระเบิด โจนาธานมีลูกสาวโตขนาดนี้แล้วหรอเนี่ย เขาไม่ได้หย่าร้าง งั้นทำไมเขาอยากจะแต่งงานกับฉัน ฉันเป็นภรรยาของเขาหรือเปล่า ฉันอยู่ที่นี่ในฐานะอะไรกันแน่

ไอรินใช้แรงผลักฉัน ผลักจนฉันติดผนัง สมองของฉันถึงกลับมาแล่นอีกครั้ง ให้ตายสิยัยเด้กร้ายกาจคนนี้ จริงๆแล้วเธอรู้อะไรบ้าง ฉันตะโกนด่าด้วยความโมโห “ออกไปซะ นี่เธอคิดว่าฉะนอยากจะแต่งงานกับพ่อเธอนักรึไง ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขายังไม่ได้หย่าร้าง ก็ลองไปถามพ่อของเธอเองสิว่าทำไมต้องการแต่งงานกับฉัน

”

ไอรินถูกฉันผลักออกไป เห็นได้ชัดว่าฉันมีพละกำลังกว่าเธออยู่มากขนาดส่วนใส่รองเท้าส้นสูงกว่า10นิ้วแต่ก็ยังสูงถึงแค่ปลายจมูกของฉันเท่านั้น ฉันกดหน้าลงไปมองแล้วพูดกับเธอช้า ๆ “เธอรีบออกไปจากที่นี่ให้เร็วเลยนะ เดี๋ยวนี้ ถ้าเธอไม่อยากให้ฉันจัดการเธอทิ้งซะ งั้นก็หุบปากแล้วเชื่อฟัง เรื่องของฉันกับพ่อของเธอไม่ใช่เรื่องที่เธอจะมาสอดปากได้ มีอะไรไม่เข้าใจก็ไปถามพ่อของเธอ เข้าใจไหม”

น่าจะเป็นเพราะเธอมองเห็นแววตาอันดุร้ายของหมาป่าในดวงตาของฉัน เธอห่อตัวลงเล็กน้อย นัยน์ตาฉายแววหวาดกลัว ช่วงขณะที่สบสายตากัน ในที่สุดเธอก็พูดขึ้น “ยัยผู้หญิงชั่วร้ายโง่งง เธอคิดว่าเขาจะรักเธออย่างนั้นหรอ เธอลองมองออกไปดูคฤหาสน์พวกนั้น ฮึ ผู้หญิงขิงเขานับจนไม่ไหวาดไม่ไหว เธอก็เป็นแค่หนึ่งในนั้นแค่นั้นแหละ รอดูเถอะ ฉันจะทำให้เธออยู่ไม่สู้ตาย”พูดจบก็รีบหนีออกไป

ฉันทิ้งตัวนั่งลงอย่างไร้เรี่ยวแรง ทำไมถึงเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นได้ คุณพ่อไม่ได้เรื่องเกี่ยวดับครอบครัวของโจนาธาน

ฉันยังคงนั่งสับสนมึนงงอยู่ จู่ๆประตูห้องนอนก็เป็นพรวดออกมา ร่างกายโจนาธานเต็มไปด้วยกลิ่นเหล้าคละคลุ้งไปหมด

“คนสวยของฉัน ในที่สุดเธอก็มาแล้ว” เขาหลดคอเสื้อพลางย่างสามขุมเข้ามา แววตาเมามายประกายแสงแห่งความปรารถนาออกมา “สาวงามอันดับ1แห่งเผ่าพันธุ์มนุษย์หมาป่า เธอคงจะเป็นคนรักในฝันของใครหลายๆคน ฮะๆ ในที่สุดก็กลายมาเป็นคนของฉัน ที่รัก เธอรอนานแล้ใช่ไหม

”

ฉันเอาแต่ก้าวถอยหลังไม่หยุด ให้ตายสิ โจนาธานโกหกคุณพ่อ เขากำลังโกหกพวกฉันอยู่

เมื่อฉันถูกเขาต้อนจนจนมุมก็ถูกโจนาธานกดทั้งตัวเอาไว้กับพรม เขาใช้ปากที่เต็มไปด้วยกินแอลกอฮอล์พรมจูบใบหน้าฉัน “ยอดดวงใจ ฉันไม่มีทางทำให้เธอผิดหวัง เฮเองคงจะไม่รู้ว่าผิวของเธอเนียนนุ่นขนาดไหน เธอช่างหอมหวาน……นี่เธอเพิ่งอาบน้ำเสร็จหรอ ฉันรู้ว่าเธอจะต้องรอฉันอยู่แน่ๆ”

“โจนาธาน เดี๋ยวก่อน พวกฉันยังไม่ได้แต่งงานกันเลยนะ หลังงานวิวห์ถึงจะทำได้” ฉันปฏิเสธที่จพมีสัมผัสกับตาแก่คนนี้ ตำแหน่งที่ถูกเขาจุมผิดทำให้ฉันรู้สึกว่ามันถูกทำให้สกปรก

เขากดทับอยู่ข้างบนตัวฉัน มือที่วางอยู่บนร่างกายลูบไล้สเปะสะปะราวกับกำลังตามหาทางเข้า “ยอดดวงใจของฉัน หรทอว่าเธอชอบใช้ความรุนแรงหรอ ฮี่ๆ ฉันเองก็ชอบ ฉันสามารถตอบต่อความต้องการของเธอได้ไม่มีสิ้นสุด”

ฉันเพิ่งอาบน้ำเสร็จ ใส่เพียงแค่ชุดคลุมแค่นั้น ข้างในเปลือยเปล่า

ให้ตายใครมันจะไปรู้ว่าดึกขนาดนี้แล้วจะมีคนที่บุกเข้ามาในห้องนอนของฉันโดยที่ฉันไม่ได้อนุญาต

ทันใดนั้น หน้าอกก็มีความรู้สึกเย็นวาบขึ้นมา การเคลื่อนไหวของโจนาธานก็หยุดลง ดูเหมือนว่าเขาจะตะลึงงันไป ฉันมองตามสายตาของเขา พระเจ้า ชุคลุมของฉันเปิดออกจนแทบจะทั้งหมด เผยให้เห็นทรวงแกอวบอิ่มที่เผยออกมามากกว่าครึ่ง

ฉันกรีดร้องด้วยความตกใจ วุ่นวายกับการเอาชุดคลุมมาบดบังร่างกาย ทว่าสองมือกับโดนเขาจับตึงเอาไว้แน่น ฉันไม่มีแรงจะขัดขืนได้สักนิด

“อ๊า อธากา อธากา……เธอนี่ช่าง……”ริมฝีปากน่าขะแขยงของเขาซุกลงไปตรงซอกคอของฉันแล้วค่อยๆไล่ลงมาจนเกือบจะถึงหน้าอก

ฉันสะอิดสะเอียนจนอยากอาเจียนออกมา

แต่ว่าไม่ได้ ฉันจะถูกแต่แก่นี่รุกรานแบบนี้ไม่ได้ แต่ว่า ใครจะมาช่วยฉัน……

จุ่ๆเสียงไซเรนความปลอดภัยก็ดังขึ้น โจนาธานชะงัก สบถกร่นด่าพลางหยัดกายขึ้น ไม่มีเวลาจะมามองฉันอีดเลย เขารีบรุดออกไปข้างหน้าเพื่อติดต่อสื่อสาร “รีบไปดูสิ ใครมันกล้าบุกเข้ามา จัดการให้สิ้นซาก!”

เขาจากไปด้วยความตื่นตระหนก ฉันนั่งเอามือกุมหน้าอกอยู่บนพื้น หัวใจเต้นแรงอย่างบ้าคลั่ง

ยังดี ยังโชคดี

ทว่า ก่อนที่ฉันจะสงบสติอารมรณ์ลงได้ ทันใดนั้น ก็มีหมาป่าตัวใหญ่ยักษ์วิ่งเข้ามา ฉันกรีดร้องด้วยความตกใจ หมาป่ายักษ์เหวี่ยงฉันลงกับพื้น เผยให้เห็นเขี้ยวอันแหลมคมของมัน